Jeśli kontakt z młodym człowiekiem jest pielęgnowany, dla rodzica nie powinno być zachowania, decyzji czy reakcji dziecka, które może go zaskoczyć. Znając swoje dziecko, przewidując jego odruchy, od razu można dostrzec zmiany w jego zachowaniu, sygnały świadczące o tym, że przeżywa jakiś problem. Jeśli je dostrzeżesz, trzeba natychmiast reagować. Nie paniką, krzykiem, naciskiem, tylko spokojną, rzeczową rozmową, czasem skorzystać z pomocy specjalistów. I nie oznacza to, że trzeba pociechę na siłę ciągnąć do lekarza czy psychoterapeuty. Na siłę nic nie zrobisz, możesz tylko pogorszyć sytuację. Młody człowiek zamknie się w sobie i będzie to koniec waszych kontaktów. Obserwuj, popytaj dyskretnie, sam porozmawiaj z osobami, które mogą wam pomóc. Musisz postępować rozsądnie, bo nieuważny ruch może popsuć Twoje zabiegi. Nie chodzi tu o szpiegowanie, czy śledzenie każdego kroku – przecież dziecko to odkryje. Musisz działać tak, by nie być natrętem, a jednocześnie poznać to co Cię zaniepokoiło. I tutaj właśnie przydaje się dobry kontakt dziecka z rodzicem. Jeśli on istnieje, z pewnością się ze sobą dogadacie. Jeśli kontaktu nie ma... to sprawy różnie mogą się układać.

Często bywa tak, że dziecko w domu zachowuje się inaczej niż poza nim. W domu jesteś w stanie przewidzieć jego zachowanie i wydaje Ci się, że znasz go na wylot. Tymczasem w szkole, na ulicy, w dyskotece Twoja pociecha jest jakby kimś zupełnie innym. Nie oznacza to, że popełnia jakieś wykroczenia (choć i tak może być), ale z pewnością bardzo potrafi rodzica zaskoczyć.

Młodzież, która popełnia przestępstwa, w większości pochodzi przecież z „normalnych” domów, a rodzice o wyczynie swojego dziecka nie chcą nawet słyszeć, bo to przecież niemożliwe, że tak postąpiło. On na pewno tego nie zrobił, nie mógłby tak postąpić – znam go – to często powtarzane opinie. Tymczasem policja dowodzi, że pociecha ma na sumieniu już wiele i na nic zapewnienia i niewiara rodziców się tutaj zdają.

Dlaczego tak jest?

Brakuje zaufania i kontaktu. Rodzice nie mają pojęcia co naprawdę robi ich dziecko. Każde podejrzenie, informację o tym, że jest coś inaczej niż sobie wyobrażają, tłumaczą wiekiem, może modą – wytłumaczyć można przecież wszystko. Nawet, gdy dziecko nigdy nie kłamie, wraca o umówionej porze do domu to nie znaczy, że jest zawsze i wszędzie takie porządne. Niestety, brak zainteresowania to podstawowy błąd popełniany przez rodziców.

Skoro dziecko w domu jest „do rany przyłóż”, a poza nim jak diabeł wcielony – to też świadczy o złym kontakcie na linii rodzic – dziecko. Być może w domu czuje się zdominowane lub kontrolowane do tego stopnia, że jak się już z niego wyrwie to dopiero zaczyna żyć. Czuje się wolne. A może powtarza wzorce wyniesione z domu – bo rodzice właśnie tak postępują – inaczej w domu, inaczej poza nim?
Brak przyczyny = brak kłopotów.

Co robić?
Bądź ze swoim dzieckiem – po prostu. I traktuj go bardzo na serio.